People and web addresses:

JA – Julian Assange. Founder of Wikileaks http://www.wikileaks.com

AA – Anna Ardin. One of the women accusing JA. Spokeswoman for ”Broderskapsrörelsen” (”The Brohterhood Movement” which is the Christian wing of the Social Democratic Party) AA´s cousin Mattias is Lt Colonel with the Swedish peace keeping forces in Afghanistan. http://www.socialdemokraterna.se/broderskap

SW – Sofia Wilén. The second woman accusing JA. Lives in the town of Enköping, 50 miles north west of Stockholm. Since all police reports about her are classified, the identity of this woman has not been 100% verified.

http://www.inmalafide.com/2010/12/08/anna-ardin-sofia-wilens-contact-information-and-addresses/

MHK – Maria Häljebo Kjellstrand, duty prosecutor in Stockholm City. Her husband works as a legal expert to Minister of Justice Beatrice Ask.

EF – Eva Finné, Chief Prosecutor.

CB – Claes Borgström. Legal representative of AA och SW

LS – Leif Silbersky. Legal representative of JA until Sep 7.

BH – Björn Hurtig. Legal representative of JA from Sep 7.

MN – Marianne Ny. Head of the Public Prosecutor’s Office; Development Unit in Gothenburg. Handles the appeal from CB.

Prosecutors office: http://www.aklagare.se/ (Some statements regarding JA are in English).

Background:

JA is on a longer stay in Sweden for various reasons. Among other things, he will speak at a “Brotherhood” seminar. AA handles JAs invitation and is in contact with JA before the visit. It is generally believed that JA spends his first nights in AAs apartment in Stockholm. (Fri, Aug 13 – Mon, Aug 16?). Probably even Wed night, Aug 17 – Friday, Aug 19. AA is probably working outside of Stockholm some of these days.

Friday Aug 13:

During this night (or maybe during the night between Saturday and Sunday), the incident that makes AA report JA to the police, occurs.

Saturday, Aug 14:

- JA delivers his speech at the Brotherhood seminar. SW acts as a photographer during the seminar although it seems as she has not been invited as a photographer. SW manages to get invited to the lunch (with JA) held after the seminar.

- JA och SW hang out in the afternoon.

- Crayfish party in the home of AA in the evening. Participants:

AA
JA
Possibly: Pirate Party member 1 (The Pirate Party is a small, Swedish Political Party).
Possibly: Pirate Party member 2
Possibly journalist 1
Possibly journalist 2
Perhaps a few more persons.

Monday, Aug 16:

JA travels by train with SW to Enköping and stays the night in her home. During the night or in the morning, the incident that makes SW report JA to the police, occurs.

Wednesday, Aug 18:

AA and SW – who have not met before according to their own statements – get in touch during the day (or maybe during Thu, Aug 19). Then the following happens:

Friday, Aug 20:

- During the afternoon (possibly around 2 p.m.) AA and SW enter the Klara Police Station in central Stockholm to discuss some things they say they have experienced while being with JA.
- The police officer handling the case creates one report concerning rape involving SW and one concerning molestation (which is not necessarily a sexually related crime in Sweden) involving AA..
- Rumours say that AA claims that JA intentionally broke a condom. (Later, JA denies this while being interrogated by the police).
- MHK decides to arrest JA in his absence for one count of rape and one count of sexual molestation.
- Within hours, someone leaks information about MHKs decision (including JAs name) to tabloid ”Expressen”.
- Against good practice, MHK confirms the story when a reporter from Expressen calls her. Her excuse seems to be that she got the impression that Expressen already knew all the details, and thus, she might just as well confirm(!).
- Within 24 hours, the story is in the media all over the world.
- The soruce/leak is still unidentified.
- Perhaps SW takes a test for some diseases.

Saturday, Aug 21:

- Chief prosecutor EF cancels the arrest warrant for JA. Says EF: “I do not believe that there is any reason so suspect him of rape”. The report on molestation remains, but it is now unclear whether it is considered sexual or not..
- http://www.aklagare.se/Media/Nyheter/Anhallen-i-sin-franvaro/

Tuesday, Aug 24:
- Attorney Claes Borgström (CB) is suggested as legal representative of AA and SW.
- Attorney Leif Silbersky (LS) is suggested as legal representative of JA
- At http://rebellabloggen.wordpress.com/2010/08/24/wikileakshjaltar-kan-ocksa-gora-puckade-saker/ (a blog for young feminists from the social democratic party) blogger Sara Gunnerud publishes what seems to be AAs version of what happened. It gives the impression that JA has had unsafe sex against AAs will. And that AA and SW went to the police to find out if it possible to force JA to take a test för sexually transferred diseases (STD). Sara Gunnerud also gives a negative description of JAs attitude towards women. But she gives praise to Wikileaks.

Wendesday, Aug 25:

- EF issues a statement where she announces that a preliminary investigation concerning one count of molestation (the word “sexual” is not mentioned) will be opened.
- As to the rape charges, EF says that she does not question the information delivered by SW, but that this information is such that there is no suspicion of rape at hand. Link: http://www.aklagare.se/Media/Nyheter/Beslut-i-Assangearendet-onsdag/
- In conversation with LS, JA says that he is completely innocent both from a legal point of view and from a moral one. He also adds that he has already suffered “enormous damage” from what has occurred.

Friday, Aug 27:

- Just before swedish authorities close their offices for the weekend, CB delivers an appeal of EFs decision. CB now requests that JA be charged with two counts of rape, one against AA and one against SW

Sunday, Aug 29 – Tuesday, Aug 31:

- According to Swedish newspaper Resumé, the first hint to tabloid Expressen came by SMS from a source which is yet to be identified. The SMS was delivered to free lance photographer Stefan Söderström who was at the governmental residence of Harpsund for a gathering with the Swedish government. Also at Harpsund was political journalist Niklas Svensson who works for Expressen. Svensson informs Expressen reporter Diamant Salihu, who digs up more information by contacting at least one other source. Then he calls duty prosecutor MHK who, inexplicably, confirms the fact that JA is arrested in his absence.
- According to a stubborn rumour from several sources, the incident between SW and JA should be that they had unsafe sex. It is not known whether, or in which way, safe sex had been agreed upon between the parties.

Monday, aug 30:

-JA is interrogated about the molestation charge against AA (but not about the rape charges). The charge seems to be that JA deliberately made a hole in a condom. JA denies doing so. Expressen publishes parts of the interrogation: http://www.expressen.se/nyheter/1.2118961/har-ar-forhoret-med-assange-ord-for-ord

Wednesday, Sep 1:

- The case has now been handed over to the Public Prosecutor’s Office´s “Development Unit” in Gothenburg, where the head of the department, Chief Prescutor Marianne Ny (MN) decides to reopen the preliminary investigation of one count of rape (against SW) and that the preliminary investigation of one count of molestation (against AA) is to be reopened and expanded to include “all events” in the police report.
http://www.aklagare.se/Media/Nyheter/Overprovningsbeslut-i-Assangearendet/

Friday, Aug 3:

- SW is interrogated a second time about the alleged rape.
- MN and her assistant prosecutor go through all existing material

Monday, Sep 6:

- JA requests that his legal representative LS be replaced by attorney Björn Hurtig (BH).

Tusesday, Sep 7:

- JA is granted the switch from LS to BH.

Saturday, Sep 11:

In an interview in the legal newspaper “Dagens Juridik” (a low profile newspaper for the legal community), BH says that his client has received a very unfair treatment from the authorities and that he will surely demand compensation from the state. http://www.dagensjuridik.se/2010/09/hurtig-assange-kommer-vilja-krava-kompensation-av-staten

Got to have a little fun, too: Have you noticed the fact that the Christian Wing of the Social Democratic Party has the word “Brotherhood” in its name? No sisters allowed?

Prepared by DeLorean

Bak seeeen! Demek Ahmedinecad’ı Hitler’e benzetiyormuş Amerikalı diplomatlar? Mother Russia’nın karizmatik lideri Putin ise bildiğin Alfa erkeği imiş. Hani şu kokteyllerde tüm kadınların şampanya kadehini dudaklarına götürürken eşlerinin yanında gözucu ile kestikleri erkeklerden…

Bize dokunur tarafında ne var? Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın İsviçre’de 8 ayrı banka hesabı olduğu bilgisi mi? Bu bilgiyi bulmak için dokümanların verildiği linkleri kendi elinizle taramanız gerekiyor. Dün Türkiye medyasının bir nabzını yoklayayım dedim. Hürriyet gazetesi, Wikileaks’i manşete koymuş internet sitesinde. Altını da gak-gukla doldurmuşlar ama başbakanın İsviçre’deki 8 ayrı banka hesabını ‘es geçmişler’. Belki Wikileaks’de olmayan bilgiye, yani Erdoğan’ın o hesapları, hesap işletim ücreti alınmasın diye boş tutması bilgisine Hürriyet sahip olduğu için bu yalan haberi vermek gereği duymamıştır.

Dünya için Wikileaks’in bu yeni sızıntısı belki yalnızca bir keçi boynuzu tadında. Ancak o keçiboynuzundan tadı almak için geleneksel medyayı kullananlar yine samanla geviş getiriyor. Kendi işini kendin görmen lazım bu devirde. Bırak ihtiyar babacığın evdeki kanepesinde gözlüklerini takıp gazetesini okusun, kumanda aleti ile tv kanallarını gezsin. Nasılolsa bir süre sonra ilgisi dağılacaktır.

Başbakan Erdoğan, Libya’ya gitmek üzere tayyareye binmeden önce basına demeç veriyor. ”Site önce eteğindekileri döksün, sonra ciddiyetine bakarız’’ diyor. Çünkü Wikileaks’in ciddiliği tartışılırmış.

Başa bakan birinin, senin ihtiyar babanın kanepesinde yaptığı gibi olan biteni basından takip etmesi ne kadar doğru bilemem. Sonuçta eski medyaya demeç veriyorsun. Bir şeyleri bilmiyor olman, bir şeyleri bilmeyen insanlara hitab ettiğin için sorun yaratmaz. Ancak en azından bu sızıntının ABD de devlete çalışan 3 milyon insanın kullandığı bir intranetteki bilgilerin dökümü olması, başbakanın wikileaks’e giydirmeye çalıştığı troll gömleğine uymuyor. Yani burada 251 287 adet dokümandan bahsediyoruz.. 261 276 536 kelime. ”Boru değil” desem, avam kaçar mı? Kimse ‘gayr-i ciddi’ olmak için bu kadar zahmete girmez galiba.

Dediğim gibi.. Dikkat çekecek bir bilgi yok bu sızıntıda. Hepsini incelemedim tabii ama bizim yerimize inceleyenlerin de bir şeye rastlayacakları şüpheli. FriendFeed’e gizli gruplar patlatıldığında daha juicy details çıkıyor ortaya.

Ancak bu, devlet-vatandaş ilişkilerinde bir devrim sürecinden geçtiğimiz gerçeğini değiştirmiyor. Bence Wikileaks’in her yaptığı sızıntıyı ayrı bir tarafa, oyuna getirdiği yeni kuralları da başka tarafa koyup değerlendirmek lazım.

Saklayacak bir şeyin yoksa, korkacak bir şeyin de yok! Seni görüyorum...

Burada devletlerin ve devlet adamlarının, diplomatların bir prestij, itibar kaybı sözkonusu. Zaten bu sızıntının içeriğinden öte, yapılmış olması rahatsızlık verici olmalı ki Wikileaks, ‘birileri’ tarafından DoS saldırıları ile zaman zaman erişilemez hale getirildi geçtiğimiz günlerde. Bazı ülkeler bununla yetinmeyip, erişime engel koydular. Fakat 251 287 adet doküman, kopyalanabilir haliyle torrent olarak duruyor ortalıkta.

Hani devletler vatandaşlarının haberleşmesini dinlerken ‘saklayacak bir şeyin yoksa, korkacak bir şeyin de yok’ mottosunu kullanıyorlar ya! Halk şimdi aynı motto’yu çevirip sokuyor, devreye…

İsveç dışişleri bakanı çok rahatsızmış. Diplomatların işini zorlaştırırmış bu tip şeyler. Artık devlete çalışan insanlar arasında bir tane hoşnutsuz kişinin olması bile pantolonun düşüp, kıçın açıkta kalması için yeterli. Poponun güzelliği, yuvarlaklığı, ısırılabilirliliği veya sivilceleri çok da önemli değil galiba. Bırakın da pantolonu düşürenin utancından keyif çıkaralım.

DDR de (Deutsche Demokratische Republik) huzur ve güven ortamı, devletin müreffeh olması ve kendi devamını güvence altına alması demekti. Ancak Teb’a bunun bedelini, sürekli gözetim altında tutulup, izlenmeden ötürü duyduğu çıplaklık hissi ve kendisinin sürekli bir şeyden şüpheli görülme durumu ile ödüyordu. Düşünün ki bunun rövanşını vermek 20 sene aldı. Bunda Wikileaks’in emeği büyük ..

Bırakın Reyis üşüsün şimdi. Zatürre olup geberir belki.

Blasphemy (blasfemi), bir kişinin söz ve davranışları yoluyla belli bir inanç veya kutsal değerle dalga geçmesi, ti’ye alması veya eleştirmesi olarak açıklanıyor. İlk bakışta yalnızca dinin kendisini hedef aldığı düşünülse de din adamları, peygamberler, inananlar veya melekler de pratikte bundan nasibini pekala alabiliyor.

Blasfemi, Türkçe’de ”dine hakaret” olarak geçiyor ve TCK da cezası var. Uludağ Sözlük’de ”Dine Hakaret Etmek” başlıklı şöyle bir maddeden yola çıkarak 765 sayılı TCK de 175. madde olduğunu gördüm :

Allah’a veya dinlerden veya bu dinlerin peygamberlerinden veya kutsal kitaplarından veya mezheplerinden birine hakaret eden veya bir kimseyi dini inançlarından veya mensup olduğu dinin emirlerini yerine getirmesinden veya yasaklarından kaçınmasından dolayı kınayan veya tezyif veya tahkir eden veya alaya alan kimseye, altı aydan bir yıla kadar hapis ve beş bin liradan yirmibeş bin liraya kadar ağır para cezası verilir.

İlgili kanun, ”Dine Hakaret” başlığı altında hem Uludağ Sözlük’de olduğu gibi alınmış hem de toplumdaki genel algılama şekli bunun hakaret olduğu yönünde.

Şunu söyleyeyim ki blasphemy’nin Türkçe’ye çevirilişi çok talihsiz olmuş. Blasphemy bugünkü geniş anlamıyla, ”sarkazm, ironi veya sanatı kullanarak kutsal değerleri ve kişileri, dinleri ti’ye almak, eleştirmek” olarak açıklansa daha gerçekçi olur.

Tabii ki bu bahsettiğim sınır ve şiddetin ötesinde söylem ve eylemler olmuyor değil. Ancak toplumsal barışın ve uzlaşmanın, toleransın yüksek olduğu ülkeler, kutsal değerleri korumak adına koyulan kanunların, düşünce ve ifade özgürlüğünü sekteye uğrattığı gerekçesi ile yasalarında 30-40 yıl önce değişiklik yaptılar.  Bu kanunların yerine dil, din, ırk, cinsiyet ayrımcılığı ve nefret söylemlerini caydırıcı kanunları yerleştirdiler. Ancak bu ülkelerin azınlıkta olduklarını kabul etmeliyiz.

Bugün hala dünyanın çeşitli yerlerinde, düşünce & ifade özgürlüğü ve kutsal değerlerin dokunulmazlığı arasındaki çekişme tüm hızıyla sürüyor.

İşte bu mücadelenin anısına 1 Ekim, Dünya Blasphemy Günü olarak kutlanıyor. Postdijital olarak hoş bir video klip ile katkıda bulunmak isterim.

Kırk yılda bir giriyorum Ekşi Sözlüğe. Bugüne kadar da Fatih Altaylı‘yı arattırmak hiç aklıma gelmemişti. Altaylı hakkında, kendisi için Sözlük’de yazılmış  97 adet entry i mahkeme kararı ile sildirtmek için ağlayarak mahkemeye gitti denilince, bir bakayım dedim. Geç kalmışım biraz. Şimdi deli gibi o silinen entryleri arıyorum her yerde merakımdan. (Bkz. Streisand efekti) İlla ki internette bir yerde, bir zamanda karşımıza çıkacaktır bunlar yine. İşin kötüsü, Fatih Altaylı mahkemeye gidip bir sürü zaman, para harcayıp zahmet çekmiş. Ancak bu tip çabalar bana, tüpünden pörtleyen diş macununu yeniden tüpün içine sokmaya çalışmakla aynı şey gibi geliyor.

Söylemeden edemeyeceğim, Türkiye’de bu ”mahkemeye verme” olayı ata sporumuz olan güreşin yerine geçti gibi. Günlük yaşantıda sık duyduğumuz şeylerden biri ”kredi kartı borcu” ise diğeri de ”mahkemede hakkını aramak”. Ha bir de ”kişilik haklarına saldırı” var.

Devlet, adamın evine kablo değil, boru çekmiş, teleskop yerleştirmiş, yatak odasına kadar izliyor. Ülke güvenliği bahanesiyle dinlenen telefonların haddi hesabı yok. Gazeteciler ise kişilik haklarının hesabını sözlüklerden sormanın peşine düşmüş. Bende mi yanlışlık var?

Ekşi Sözlük yazarları gibi kötü niyetli olsam, Altaylı hakkında yergi içeren 97 adet entry i kendim yazıp, hepsini Twiter’da yayınlarım.

Sıkıldığım bir günde, ekran başında kahve, çay veya biramı içerken günde 97 tweet i çok rahatlıkla basabilirim. 3 tane de bonus entry koysam,  #fatihaltayli hashtag ı ile 100 tweet e ulaşmış olurum. Bir kişinin bir günde yapabileceği bir şey. Bana katılacaklar ve bunların retweetleri var daha. Retweetin retweeti var. CyberSpace’i kısa bir süre içinde binlerce, onbinlerce hatta milyonlarca Fatih Altaylı entry sine boğmak teorik olarak mümkün. Bakın daha 18 milyon Türk kullanıcıya sahip Facebook’u, sonrasında FriendFeed’i, MySpace’i ve blogları saymadım. Bütün bu platformların birbirleri ile entegre olabileceğini biliyor mudunuz? Siz biliyordunuz, biliyorum. Ama Altaylı eminim bilmiyor. Bir yerde yazdığınız şeyi, 5 ayrı yerde, aynı anda çıkarmanız, her bir platformun kullanıcılarına ayrı ayrı ulaşmanız mümkün.

İnterneti Fatih Altaylı’ya karşı alaycı, taciz eder içeriklerle dolduran ve bu içerikleri paylaşan binlerce kişiye karşı bu kadar davayı Türk mahkemeleri açar mı bilinmez. Dava kararı buradan Kaliforniya’da Silikon Vadisi’ndeki Twitter merkezine gidecek de onlar da milyonlarca tweeti temizleyecekler. Daha sırada aleyhlerinde yazılanları sildirmek isteyen Lukashenko, Putin ve Çin Halk Cumhuriyeti Komünist Partisi var diyorlar. Altaylı’ya sıra gelmesi mümkün gibi gelmiyor bana. Tabii diğer alternatif, twitter’a Türkiye’den erişimin engeli. Ama eminim Fatih Altaylı ”twitter ı kapattıran Türk gazeteci” olarak tarihe geçmek istemez.

Bunlar kurgu tabii. Kurguları bir kenara bırakıp gerçeklere bakalım.

İster beğenin ister beğenmeyin, internet ve anonimlik çok daha uzun süre kolkola gidecek. Böyle de olması gerekli. Neden böyle olması gerektiğini ise en iyi ‘‘gazeteciler” (bilhassa tırnak içinde) bilmeli. Meslek hayatı boyunca herhangi bir yolsuzluk, uygunsuzluğu haber vermek üzere kimliğini gizleyen bir kaynaktan belge almamış bir gazeteci olabileceğini düşünmek bile istemiyorum. Yoksa gazetecilik artık öyle yapılmıyor mu?

Anonim olmak, nick arkasına saklanmak çok geniş bir konu.  Binlerce makale ve blog yazısı ile tartışabiliriz bu konuyu. O yüzden burada girişmeyelim bu işe. Herkes için biraz önce sözünü ettiğim gerçekliği ”şimdilik” kabul etmekten başka yapacak bir şey yok. Tekrarlayalım:

İnternet ve anonimlik çok daha uzun süre, kolkola gidecek!

Peki internette sert eleştirilere (haklı/haksız) veya isminin lekelenmesine seyirci kalacak kadar geniş olmayanlar ne yapsın?

Bazı profesyonel danışmanlık firmaları, kendi ünü, ismi ve markası için endişelenen kişi ve kuruluşların interneti çok ciddi şekilde takip etmesi gerektiğini söylemek ve bu konuda onlara bir strateji hazırlamak için dünyanın parasını alıyor.

Teknolojik gelişmelerden ve internetten fazla anlamayan kişi veya kuruluşların paraya kıyıp böyle bir hizmet almalarını şiddetle öneririm.

İster bir bisküvi markası olsun,  ister bir politikacı isterse de gazeteci. Hepsine lazım. Rezil ile vezir arasındaki ince çizginin doğru tarafında kalabilmek için.

Sitesinin girişine aldığı reklamın gelirleri danışmanlık şirketinin ücretini ödemeye henüz yetmeyenler için Home-made Reputation Defender esaslarını sıralayalım:

1- Hakkında internette neler yazıldığını düzenli olarak kontrol et. Sözlük dışında da ara bu bilgileri. Google’da kendi isim ve soyadını arattırmanın yanında sana verilmiş olabilecek lakaplar üzerinden de arama yap, kontrol et.

2- Bulabileceğin her türlü sonuca serinkanlılıkla yaklaş. Demokrasilerde farklı fikirler olabileceğini ve bunları ifade etme hakkının BM evrensel insan hakları beyannamesi çerçevesinde garanti altına alındığını hatırla. Bu çerçevenin sınırlarını bağlı bulunduğun coğrafyanın kendine has şartlarına göre değil, evrensel olarak çiz. Bu seni daha progresif, daha bir ”dünya adamı” veya ”markası” (ya da her neysen) olarak gösterir. Karşındaki milyonları küçümseme. Agresif olma.

3- Yanlış, yalan veya kasıtlı olarak girilmiş bir içerikle karşılaşma ihtimaline karşı öncelikli olarak bir kriz planı hazırla. Bu planı hazırlarken doğru veya yanlış enformasyonun dijital ortamlarda yayılma hızını göz önüne al. Dijital olmayan hayatta almaya alışkın olduğun etkili tedbirlerin burada ters tepip sana geri vurabileceğini ya da en iyi ihtimalle etkisiz kalacağını hesap et.

4- Sana karşı kollektif bir saldırı olduğunu düşündüğün durumlarda aynı metodla ve aynı şiddette cevap vermeye çalışma. Kendi kişisel veya kurumsal siten üzerinden yapacağın serinkanlı bir açıklama ile çok daha fazla puan kazanman mümkün.

5- Kariyerini, ürününü, markanı cidden sarsacak, zarar verecek bir durum yoksa cevap bile verme.

6- Hakkında sürekli eleştiri veya saldırı görüyorsan bir dur, düşün. Biraz kendini yokla. Acaba bir yerde hata mı yapıyorsun? Varsa hatan, düzeltmeye çalış.

7- Yine de internet ve onu oluşturan kitlelerle yıldızın bir türlü barışmıyorsa, adının üzerinden atılıp tutuluyorsa;

a) evinden dışarı çıkma ve hiçbir konuda görüş belirtme

b) ismini değiştir

Bu konuda bir başka yazı, Prometheus’dan.

Gizlice ve aceleyle makinede yıkanıp, üzerindeki kanlardan temizlenmek istenen 75,000 adet Made in USA & EU markalı don ve atlet,  Julian Assange tarafından çamaşırhaneden çalınıp, mahallelinin görebileceği şekilde balkona asıldı.

Şüphesiz  ”Amerikalı” ve ”gururlu” olmanın zor olduğu günler bu günler. Üstelik omuzlarında madalya ve kartal taşıyanların karşısındaki, bu sefer sakallı, türbanlı, mağarada yaşayan bir ucube de değil. Julian Assange‘ı tv de dikkatle izlediniz mi? Esmer değil, açık tenli, temiz yüzlü ve karşısındakini sinirden çıldırtacak kadar sakin duruşunun yanında üzerindeki cekete de gözüm ilişti. Estetik zevki olan biri Julian. Batı’nın kendi içinden sayacağı, yadsımayacağı bir profil. Nasıl olacak da bu imaja saldıracak ABD?

O kadar zıt ki bu görüntü, ABD yetkililerinin yıllardır medyada sahnelemeye çalıştıkları oyuna ve bu oyunun kuklalarına… Bu kadar stresi, aşağılanmayı kaldıramayıp, içine düştükleri bu çıkılmaz durumda aptalca bir şeyler yapmalarını bekledim birkaç gündür.

Sonunda yumurta yumurtlandı:

Geri kalmış, demokrasi yoksunu addedilen Afganistan ve Irak’dan sonra dünyanın en eski demokrasilerinden birine sahip İzlanda’ya karşı da bir çeşit güç kullanımı gündemde Amerika Birleşik Devletleri’nde.

Washington Post’da, 3 ağustos tarihli ”Wikileaks Must Be Stopped” başlıklı bir makale var. Bu makalenin yazarı herhangi biri değil. Marc A. Thiessen, bir zamanlar Bush’un konuşmalarını kaleme alan, şimdilerde ise American Enterprise Institute adlı muhafazakar bir politik enstitünün önde gelenlerinden. Wikipedia’da bu enstitü ile ilgili maddeye baktınızda son derece ironik bir açıklama ile karşı karşıya kalıyorsunuz.

Its stated mission is “to defend the principles and improve the institutions of American freedom and democratic capitalism—limited government, private enterprise, individual liberty and responsibility, vigilant and effective defense and foreign policies, political accountability, and open debate.

Hah!!! Ton balıklı salatanın içinde de asla yeterli miktarda ton balığı bulamazsınız! Böyle bir şey olmuş bu enstitünün tanımı da… Neden ironik, birazdan daha da açıkca göreceksiniz.

Bağlı bulunduğu enstitüyü tanımlamakta kullanılan individual liberty ve open debate gibi kavramlar bakın nasıl tezahür etmiş eski kurt Thiessen’de.

Marc Thiessen, her şeyden önce Wikileaks’ın ”habercilikle” falan uğraşmadığını, kriminal bir organizasyon olduğunun altını çizmiş. Julian Assange özellikle hedef gösteriliyor makalede. Bütün bir yazıda, ABD nin Wikileaks’e karşı alması olası önlemler gözden geçiriliyor. Bu yapılırken, klasik  faşist anlayışı ile aba altından sopa gösterme de bir yöntem olarak kullanılıyor. Şu cümlelere dikkat:

Assange is a non-U.S. citizen operating outside the territory of the United States. This means the government has a wide range of options for dealing with him. It can employ not only law enforcement but also intelligence and military assets to bring Assange to justice and put his criminal syndicate out of business.
…
Assange seems to believe, incorrectly, that he is immune to arrest so long as he stays outside the United States. He leads a nomadic existence, operating in countries such as Sweden, Belgium and Iceland, where he believes he enjoys the protection of “beneficial laws.”

Hedef gösterilen ülkeler Nato üyesi. Bunların arasında İzlanda’yı ayrı bir yere koyalım. İzlanda’nın şimşekleri üzerine çekmesinin başlıca sebepleri arasında Collateral Murder videosunun sızmasında bu ülkenin bas olarak kullanılışı var. Ayrıca bu da yetmezmiş gibi İzlanda parlamentosu ülkeyi özgür ve bağımsız haberciliğin cenneti yapacak Icelandic Modern Media Initiative‘i geçtiğimiz aylarda kabul etti. Bu kabul edilen tasarının maddelerine kısa bir bakış, Thiessen’in adresi aslında çok doğru seçtiğini de gösteriyor.

* the Icelandic Prize for Freedom of Expression
* Protection from “libel tourism” and other extrajudicial abuses
* Protection of intermediaries (internet service providers)
* Statute of limitations on publishing liabilities
* Virtual limited liability companies
* Whistle-blower protections
* Source protection
* Source-journalist communications protection
* Limiting prior restraint
* Process protections
* Ultra-modern Freedom of Information Act

Eğer İzlanda, İsveç ve Belçika ABD nin diplomatik baskıları sonucunda Julian Assange’ı tutuklayıp iade etmezse iş yine başa düşüyor. Özel bir kuvvet Assange’ı yurtdışında tuzağa düşürüp kaçıracak. Özel bir uçakla ülkeye getirilip yargıladıktan sonra Guantanamo’da mı yoksa başka bir yerde mi tutacaklar orasını siz tahmin ediverin.

Şaka değil, gerçek. Makaleyi okuyun…

In other words, we do not need permission to apprehend Assange or his co-conspirators anywhere in the world.
…
Last year, the Obama administration stood up a new U.S. Cyber Command (USCYBERCOM) to “conduct full-spectrum military cyberspace operations” in defense of U.S. national security. With the stroke of his pen, the president can authorize USCYBERCOM to protect American and allied forces by eliminating WikiLeaks

Yine de Thiessen kalemine hakim olmuş gazetedeki yazısında. Çünkü kendi blogunda aslında biraz daha farklı planları olduğunu da görmek mümkün. Hatta İzlanda’ya askeri bir güç gösterisi dahi düşünülebilir kılınmış. Mantık zinciri ise 9/11 den Bağdat’daki kan gölüne kadar olan süreci hatırlatıyor bana.

İzlanda’nın Icelandic Modern Media Initiative‘inin fikir babası Wikileaks, dolayısıya Julian Assange. Assange’ı Bin Ladin, İzlanda’yı da Irak olarak değiştirirsek aynı hasta ruhun izlerinde buluyoruz kendimizi.

Şu da dikkat çekici:  İzlanda’nın bu yeni tasarıyla bir düşünce ve ifade özgürlüğü cenneti olması çok muhtemel görünüyor. Elinde güç bulunduran büyük bir kesimin buna tahammülü yok işte.

Haberler dünyadan, İzlanda’dan, Amerika’dan, Belçika’dan… Ama bu ”gözünün önündeki merteği görmemek” değil. Aksine, örnekler dışardan olunca, kendi kapımızın önünde olan bitenin çok daha iyi anlaşılabileceği ve eksik taşların yerlerine oturtulabileceğini düşünüyorum.

Ülkemin güce ve birliğe tapan insanlarının da özgürlükler konusundaki tavırları farklı mı? Daha bugün bir tartışma yaşadık sosyal medyada.

”Devlet benim anam değil, babam değil. Bana neyi okuyacağımı, neyi düşüneceğimi, neyi söyleyeceğimi baskı ile kabul ettiremez” düşüncesinin karşısında ‘‘Allah devlete millete zeval vermesin, benim karnımı devlet doyuruyor” cular vardı. Kapı’ya kul ve köle olmanın bu kadar prim yapabiliyor olmasını şaşırtıcı buluyorum. Köle sahibinin pozisyonunu korumak için her şeyi yapmasını anlayabiliyorum ama kölenin köle kalmak için inadını anlamakta zorlanıyorum.

Thiessen’ler aramızda, köşe yazılarında, politikada. Şöyle bir durup nefeslenmek, düşünmek iyi olur. Kim inançları, değerleri ve sanatçının cebindeki parayı bahane ederek enformasyonun yolunu tıkıyor? Kim özgürlüklere karşı veya bunları şartlara bağlamaya çalışıyor?

Enformasyon yollarımızı tıkarlarken ve sansürlerken, iletişim yollarımızı dikizlerken argümanları neydi?

Saklayacak bir şeyin yoksa, telaşlanacak bir şey de yok. Bu gürültü niye?

Şimdi kendi silahlarıyla vuruldular. Madem saklayacak bir şeyleri yoktu da işi başka ülkelere operasyon düzenleyip adam kaçırmaya kadar götürecek bu hiddet ve celal niye?

Deniz ve yol bitti. Bundan sonrası, bazıları için tepe taklak…

Wikileaks’in editörü Julian Assange, Colbert Report adlı programın konuğu olarak geldiği stüdyoda, Collateral Murder adı verilen video hakkında perde arkası bilgiler veriyor.

Konuşmanın içinden yakaladıklarım arasında, Wikileaks’in bu videoyu ortaya çıkarmasından sonra fonuna 150.000 dolar toplaması dikkatimi çekti.

Murdoch, Google için ”bizim haberlerimizi çalıyorlar” demişti. Bu kızgınlığının sebebi, yeteri kadar para kazanamaması olmalı.

Öte yandan bizim gazetelerimiz de çok fazla kar etmiyorlar anladığım kadarı ile. İnternette en fazla tıklanan kızların foto galerileri onlarda olsa da, webcam önünde soyunan kızı, babasının çırılçıplak yakalayışını konu alan süper komik (!) videonun önüne reklam alsalar da, içine düştükleri çıkmazdan kurtulamıyorlar, okur sayılarını yükseltemiyorlar.

Aslında biraz da tarihte isimlendirildikleri gibi ”habercilik” yapmak, ”back to business, bismillah” deyip, son bir can havliyle asıl işlerine asılmak acaba bir çözüm olabilir mi geleneksel medya için?

Çünkü magazin, paparazzi de verseler daha iyisini yapan var. Tıpkı pornografinin ucuzunu, kalitesizini görmektense insanoğluna yakışır erotik ve pornografi görmek, okumak isteyenlere uygun bloglar olduğu gibi.

İt ürürken kervan yürüyor, Julian ve Wikileaks, habercilik 2.0 ın kilometrelerini birer birer aşıyor. Bundan sonra sırada Amerikan tank birliklerinin Afganistan’da yaptığı, 97 kişinin ölümüyle sonuçlanan bir fiyasko operasyonun görüntüleri var.

Dünyada dün gecenin konusu, bir Amerikan helikopterinin, aralarında Reuter Ajansı’ndan bir gazeteci ve foto muhabirinin de bulunduğu bir düzine insanı katledip, içlerinde 2 küçük çocuğun bulunduğu, yaralıları kurtarmaya gelen minibüse de saldırmasını konu alan video idi.

2007 yılındaki bu olaydan sonra Reuter Ajansı olayın üzerine gitmeye çalışmış, fakat Amerikan ordu yetkililerinin, ”olayda kusur yoktu, savaşta bunlar olur” cevabı ile karşılaşmıştı. Wikileaks tarafından deşifre edilen bu videoda, işlerin hiç de öyle olmadığı o kadar açık seçik belli ki…

ABD bu videonun yayılmasını engellemek için Wikileaks’in üzerine gittiği halde başarısızlığa uğradı. YouTube’da şu anda hesabınızla giriş yaptığınız zaman tüm olan biteni seyredebiliyorsunuz. Yarın öbür gün YouTube videoyu kaldırırsa da sorun değil. Zira torrent olarak çoktan dünyayı dolaşmaya başladı bile.

Midem bulanıyor, soğuk soğuk terliyorum, yine de kısa bir özet geçmeye çalışayım:

Amerikan helikopteri sokakta yürüyen bir grup insanı izlemeye başlıyor. Bunlardan ikisi Reuters çalışanı ve kameraları da omuzlarına asılı. helikopterdeki askerin ”ellerinde silah var, ateş izni istiyorum” demesinin ardından izin verilir verilmez grubun üzerine mermiler yağıyor. Grup, saldırıdan kaçmaya çalışsa da ekrandaki görüntülerden çok güçlü oldukları belli olan mermilerin vücutlarını parçalara bölmesi kaçınılmaz oluyor.

Bu ilk saldırının sonucundan çok memnun oldukları gözlenen askerler birbirlerini kutlarken, alana savrulan cesetlerle dalga geçmeyi de ihmal etmiyorlar.

Bu vahşetin ortasında insan olanlar da var. Ama insanlıklarını birazdan canlarıyla ödeyecekler. Siyah bir minibüs, yerde yatanlar arasında yaralı olanları almak için yanaşınca, helikopter mürettabatı bu yardım eline de saldırmak için merkezden izin istiyor. İzin gelene kadar nasıl sabırsızlandıklarını videoda göreceksiniz.

Bu arada 2 çocuk, ön koltukta, minibüsün camından dışarı bakıyor. Yaralı gazeteciyi almaya gelen minibüsün içindekiler, yarı cansız vücudu arabanın içine almaya kalmadan helkopterden yine ölüm yağmaya başlıyor.

30 milimetrelik granat mermileri ile minibüsün ön camını delen helkopter mürettebatı, bu başarılarını gülerek kutluyor.

Ortalık kıpırtısız kalınca gelen tanklardan biri yerde yatan cesedin üzerinden geçiyor. Bu da askerleri oldukça eğlendiriyor.

17 dakikalık bu videonun etkisinden kurtulmak oldukça güç benim için. Burada şahit olunan bir savaş suçu. Hiç bu kadar yakından görmedim. Bunun sorumluları Haag’da yargılanmalı. Ama yargılanacak mı? Bunu bilemiyorum.

ABD’nin yoğun çabaları, bu videonun dünya üzerinde sayısız site ve blogda paylaşılmasını engelleyemedi. Sansür mekanizmasını efektif bir şekilde işletemediler bu sefer. Yalnızca WikiLeaks’i Amerika’nın düşmanı ilan etmekle yetindiler şimdilik.

Sansür, devletlerin işlerine gelmeyen gerçekleri halının altına süpürmek için kullandıkları bir aparat.

Görmüyorsan bilmiyorsun… O zaman hatırlayamayacaksın da…

Özgür ve sansürsüz bir internet yalnızca Çin’e lazım değilmiş. Gördük mü?

Geçtiğimiz sene Amerikan lobisinin ve devletinin İsveç adalet sistemine yaptığı aba altından sopa gösterisinin sonucunda milyon kron tazminata ve hapis cezasına çarptırılan The Pirate Bay davası mahkumlarından Gottfrid Svartholm‘un da bu videonun yayınlanmasında emeği geçtiğini biliyor muydunuz? Taşları yerlerine oturtmakta hala güçlük çekiyor musunuz?

Belki de en fazla rahatsızlık duyduğum söylem, ”birilerinin haklarının başladığı yerde, bir başkasınınkinin bitmesi”.

Çok kullanılan ve kulanıldıkça, söylenildikçe anlamını yitiren şeyler var. Türkiye’de anahtarcısından muhallebicisine, oradan da holding yöneticinin çalışma odasına kadar heryerde gördüğüm Atatürk’e ait vecizeler, portreler buna örnek. Anadolu topraklarında çeşitli azınlıkların tarih boyunca kardeş kardeş yaşadıkları ise başka örnek. Neden çokca bahsedilip, belli kalıplar içinde papağan gibi tekrarlanıyorsa ”o bahsedilen şeyin” varlığından şüphe duymak için her türlü veri oluyor elimde.

O yüzdendir ki, ne zaman genelgeçer düşünce ve toplum yapısına, birtakım elle tutulamayan, gözle görülemeyen, fiktiv, ama uğrunda can verilesi oldukları iddia edilen değerlere dokunduran bir düşünce, sanat eseri, söylem, davranış vuku bulsa, şu çok ünlü ”ben demokrasiye, düşünce ve ifade özgürlüğüne inanıyorum. ancak bunun da bir sınırı var. Benim özgürlüklerimin başladığı yerde seninki biter” ciler anında pırtlıyor.

En son tanık olduğum, Serdar Turgut’un Rojin adlı şarkıcıyı dağa kaldırma fantezisinin kelimeler ile ifadesinin mahkemelik olması.

Rojin’e reva görülen bu saldırının, onun Kürt kimliği ve kadın olması ile alakası olduğunu söyleyenler de var. Rojin’i hiç tanımıyorum. Serdar Turgut’u ise birkaç defa okudum. Bu konu FriendFeed’de Olgun Siviller adlı grubun altında açıldı galiba. Mahkemeye çıkacak olan Serdar Turgut aleyhinde, mahkeme önünde bir ”dayanışma” gösterisinin önerildiği başlığın altında, Turgut’un o yazısında Türk toplumunun kaldıramayacağı ögelere yer verdiği belirtildi.

Belki ben düşünce ve ifade özgürlüğü konusunda son derece ortodoks olduğum için, ”içinden geçtiğimiz kritik dönemleri ve ülkenin jeopolitik yapısını, yeraltı zenginliklerini ve bunlara göz diken dış düşmanları” hep ikinci plana atıyorum. Ne olursa olsun, kafasındakileri kaleme veya söyleme döken insanların mahkeme koridorlarını aşındırması asla ve asla kabul edemeyeceğim bir olay.

Hiçbir bayrak, hiçbir toprak, hiçbir kutsal değer, düşünce ve ifade özgürlüğü’nün önüne geçmemeli, geçemez. Buna izin verildiği takdirde, uygar bir toplumun en temel direğini ciddi şekilde sarsmış oluyorsunuz.

Demokrasi ve özgürlüklerin, selektif elitist bir tavırla, kişilerin kendi önem sırasına göre algılamalarına da realitede yapacak fazla birşey yok belki. Kadın hakları, azınlık hakları, din ve inanç özgürlüğünü istediğiniz sıralamaya da koyabilirsiniz. Ancak sıralama ne olursa olsun, düşünce ve ifade özgürlüğünün numarası 1.

Yazar Philip Pullman‘ın kitabı ”The Good Man Jesus and the Scoundrel Chris” bazı kesimleri rahatsız etti. Rahatsız olan insanların haklarının başladığı yerde Pullman’ınkiler bitmiyor. Bunu da o kadar güzel ifade ediyor ki yazarın kendisi. Videonun dikkatle dinlenip özümsenmesi, Türkçe, Kürtçe ve dahi gerekli görülen diğer dillerde altyazı ile okullarda, her pazartesi ve cuma günleri dersliklerde gösterilmesi, bu ülkeyi çok başka bir yere götürürdü.

No one has the right to live without being shocked; no one has the right to spend their life without being offended.

Nobody has to read this book, nobody has to pick it up, nobody has to open it, and if they open it and read it they don’t have to like it.

And if you read it and dislike it you don’t have to remain silent about it. You can write to me, you can complain about it, you can write to the publisher, you can write to the papers, you can write your own book.

You can do all those things, but there your rights stop. Nobody has the right to stop me writing this book. No one has the right to stop it being published or sold or bought or read. And that’s all I have to say on that subject.

Entelektüel stimulansını, medya olarak yalnızca gazete ve televizyon gibi tek taraflı komünikasyonu kullanan platformlarda bulmaya çalışan sıradan, normal bir vatandaş için internetin tanımı bu satırları okuyan sizlerden çok farklı. En azından öyle umuyorum.

Bir kere gün geçmiyor ki pedofili, kredi kartı yolsuzluğu, bomba imalatı, satanizm, sızdırılan seks videoları, birlik ve beraberliği zedeleyici yazılar, kişilere hakaret, Atatürk’ü rencide edici videolardan bahsedilmesin.

O yüzden TC vatandaşının gözünde internet ”tüm kötülüklerin anası”. Yoğun bir propaganda var internet aleyhine. Bunu da anlamak zor değil, biraz kafasını çalıştıran bir insan için. Bunların hepsi planlı ve programlı bir çalışmanın ürünü. Amaç insanları korkutup, internetin özgür yapısını kısıtlayıcı yaptırımları birer birer sisteme işlemek.

Çocuğunun istismar edilmesini istemiyorsan, Türkiye’nin dünya internet liginde Suudi Arabistan, Çin, Pakistan, Küba gibi ülkelerle aynı kategoride kabul edilmesine ses çıkarmayacaksın. Çünkü internet başıboş olduğu anda Türkiye Cumhuriyeti bölünüp, parçalanabilir, tecavüzler artar, hergün kendiniz hakkında internette hakaretlere rastlarsınız, sanatçılar açlıktan ölür, kimse müzik yapmaz, kitap yazmaz, film çekmez.

Bu propagandayı yapanları suçlayabilir miyiz? Hayır… Onlar mevcut sistemlerini korumanın derdinde, bildikleri azıcık şeyle, cahilce ve gayet içgüdüsel olarak böyle bir davranışa yöneliyor. Hadi iyi niyetimden dolayı böyle formule edeyim. Şimdi bizi yönetip, interneti regüle etmeye çalışanlar, lobilerden de açık, kapalı rüşvet alıyorlar desem ağır olabilir. Ki bunları da açıklayıp, bombalamanın zamanı gelecek.

Ama ilkönce bu işe kafası basanların, basmayanlara öğretmesi, eğitmesi gerekli. İster propaganda de, isterse bir ideolojiyi paketleyip, allayıp, pullayıp satmak de. Yapılması gereken bu. Bir de korkacak birşeyimiz yok. Ürün çok sağlam. Piyasada dejeneresi, sahtesi, çakması bulunan bir şeyin ta kendisini, su katılmamış halde insanlara satmaya çalışıyoruz. Sonsuz bilgi, bu bilgiye sınırsız ve engelsiz ulaşım, kültürün ve sanatın paylaşımı, eser sahiplerinin köleliğine son vermek, önkoşulsuz bir düşünce ve ifade özgürlüğü.

Demek istediklerimi BBC bu videoda daha nazik bir dille açıklamış.

Taraf Gazetesi’nin Sevan Nişanyan’ı köşesini bırakmaya zorlayan tavrına karşı yapılabilecek birşey vardı. Fikri de aslında İsveç’den, yaşanmış bir olaydan aldım. Olayı kısaca geçmem gerekiyor önce.

Önbilgi olarak, fazla da doktrine ve detaya kaçmadan, İsveç Krallığı’ndan aslında sosyalist/feminist bir laboratuar olarak bahsetmek mümkün diyeyim. Örneğin bu sebeple, ülkede fuhuş yasak ve bu mesleği icra edenlerin seslerinin geleneksel medya ve hükümet tarafından bastırılmaya çalışıldığı bir ortamdayız.

Alternatif medya tabii bu baskıların dışında kalmayı başarıyor ve kendi içinde dengelerini kuruyor. İsveç blogosferinde tanınmış bir yazar olan Isabelle aynı zamanda anne ve fahişe. Mesleğini kanundışı sayıp, ahlaki olarak aşağıda gören bir otoritenin hüküm sürdüğü ülkesinde kendini, sevdiklerini, yakınlarını ve çocuğunu korumak için takma isimle blog yazıyor.

Isabelle birgün internet üzerinde bir tartışma ortamında, geleneksel medyada gazeteci olan (aynı zamanda bir blog yazarı) Johanna adında bir kadın ile takışıyor. Tartışma alevlendiğinde Johanna bildiğimiz klasik söylemlere giriyor. Nedir o? Kendi ismini açıkca yazmaktan çekinen bir insanla tartışmaya girmeyeceğini, Isabelle gerçek ismi ile ortaya çıkmadığı sürece kendisini dikkate almayacağını, yok sayacağını belirtiyor. Detaylarına girmemize gerek yok. Ancak basın kartı taşıdığı ve yazdıklarına para aldığı için kendini elit zanneden Johanna tartışmanın ilerleyen bölümlerinde argümanları yetmeyince Isabelle’ye bizde sosyal medya kullananların diliyle DM atıyor. İkilinin arasındaki bu gözlerden uzak haberleşmede Johanna gazetecilik imkanlarını kullanarak Isabelle’nin kimliğini ortaya çıkarıp bunu ifşa edeceğini belirtiyor. Artık siz isterseniz buna tehdit deyin.

İsabelle’nin aralarında geçen bu elektronik posta trafiğini blogunda yazması ve bu kimliğinin açığa çıkması riskini göze alamadığı için blog yazmayı bırakma kararını açıklaması, daha sonra İsveç blogosferinde Türkçe’ye ”blog depremleri” olarak çevirebileceğim bir hareketin başlamasına sebep oldu.

Blog depremi nedir? Nasıl çalışıyor? Herşeyden önce sonuçları, verdiği hasarlar nelerdir?

Sondan alayım. Sonuçları ne oldu? Olayın üzerinden geçen 2 yıl sonrasında Johanna A. nın ismini google da aradığım zaman ilk 15 de çıkan sonuçlarda ”bir gazetecinin anonim bir blog yazarına yaptığı şantajın sonuçları” blogların ağzından gözlerimin önüne seriliyor. Google üzerinde sizin hakkınızda yazanların iş hayatı ve kariyer için ne kadar önemli olduğunu bilmeyeniniz yoktur.

Daha yeni bir röportajı okudum Johanna ile yapılan. Kadın bir SEO uzmanı tutmuş kendine. Bu üzerindeki damgayı çıkartabilmek için…

Peki bu nasıl gerçekleşti?

Herşeyden önce blogosfer içinde bir karara vararak görüşleri ne olursa olsun böyle bir şantajın kabul edemeyeceği konusunda birliğe vardı. Bundan sonrası çok kolaydı. Belki 50 kadar blog bu konudaki anahtar kelimeleri kullanarak konuyu işledi. Bunu tekrarlayarak yaptılar. Ayrıca her yazının sonunu, konuyu diğer işleyen bloglara linkler vererek getirdiler.

Google’ın kullandığı algoritma için bu seksi iç çamaşırları giyen bir kadının özel striptiz yapması gibi birşey olmalı. Sonucunda deprem olması kaçınılmaz…

Tabii bunda geleneksel medyanın olayı aynı yoğunlukta işlememesinin de rolü var. Zaten geleneksel medyanın önemli bulup işlediği konular ile IQ seviyesi ortada olan sade vatandaşın ilgilendiği konular farklı olduğundan bunu yadırgamamak lazım. Boşluk her zaman doldurulur. Burada önümüze gelen de bu.

Pekçok konuda kullanılabilir esasında bu taktik. İnsanların bu gücün farkına varabilmesi gerekir. Asıl güçlük orada.. Bunu anlatabilmek…

Birşey dikkatimi çekti, onu da söylemeden bitirmeyeyim:

Sevan Nişanyan adını bugün Türkiye’de gündemi takip edenler arasında bilmeyen az. Bu yazarın bir blogu olduğunu kaç kişi biliyor peki? Bence fazla değil. Adı bu derece bilinen bir yazarın, düşünce ve ifade özgürlüğü gibi çok temel bir hak konusunda çektiği sıkıntı o bloga kaç yorum olarak döndü? Ben size söyleyeyim. Aradan herhalde 24 saat geçti, ama şu an ititbarı ile 0 yorum var. Oranın en az 150 yorum alması lazımdı. Gerçi bunda blog sahibi Sevan Nişanyan’ın da sorumluluğu olabilir. Dün gece attığım yorum halen yayınlanmadı.

Bu arada Nişanyan’ın bir başka eksiği daha var. Facebook’da yaptığı açıklamadaki serzenişlerinden anlıyorum ki, Taraf Gazetesi’nde ücret almadan yazıyormuş kendisi. Açıklamasını şöyle bitirmiş..

Yazmak bir iptiladır. Elbette yazmadan duramam. Ama nerede, nasıl, şimdilik daha düşünmedim.

E blogun var ya Sevan… En yazman gereken yer orası.

Taraf Gazetesi’nin bu sansürüne karşı tepkilerini Nişanyan’ın yazısını yayınlayarak gösteren bloglar ise şöyle (başka bloglarda çıktıkça aşşağıdaki listeyi güncelleyeceğim)

Hasan Rua – Lektüel
Lermontov – Yıkıcı Tutku
Taylan -Seviyesiz Siyaset
Kenar -Kenardan
Ali Rıza Esin -Durumsama
Cansu Elter – Mana Aramayın
5posta – Fekat Bu Censüre’dir Azizim