Bir diğer blogda yaptığım, ”Pazartesi Notları” adı altında kısa haberleri bir çırpıda verme işini bir süreliğine buraya almayı uygun gördüm. Gerek Türkiye’de gerekse AB içersinde sansür, teknoloji, ifade özgürlüğü, enformasyon özgürlüğü, altyapı, telif hakları gibi değişik konularda oldukça sıkı bir haber akışı var. Bunların hepsini blogda teker teker almam mümkün değil. Kısaca geçeyim o zaman:

# Avrupa Birliği Liberaller Grubu, Wikileaks’den Julian Assange ve Muhammed karikatürü ile tanıdığımız İsveçli sanatcı Lars Vilks’in de katıldığı,  ”(SELF) CENSORSHIP NEW CHALLENGES FOR FREEDOM OF EXPRESSION IN EUROPE” konulu bir seminer yaptı 21 Haziran tarihinde. Seminer, internet üzerinden de streaming ile naklen verilmişti.

Journalists, artists and publicists in Europe are increasingly confronted with censorship and self-censorship. Freedom of expression, as well as journalistic freedom is not automatic anymore. While the internet makes borders increasingly irrelevant, freedom of expression, online and offline, become even more relevant. Laws are the safeguards, which are still determined by nation states. The seminar aims to look at freedom of expression from different viewpoints. Swedish artist Lars Vilks, Jyllands-Posten editor Flemming Rose and Dutch author Naema Tahir will share their personal experiences with freedom of expression in Europe, while Professor Alistair Mullis, UK Defamation Law expert, Julian Assange from WikiLeaks and Birgitta Jonsdottir will speak on the legal and political questions surrounding freedom of expression. Defamation law, source protection, safety, libel shopping and the Icelandic Modern Media Initiative will all feature prominently.

Seminer ile ilgili bilgiye buradan, neler konuşulduğuna dair kısa bir özete de eklediğim videodan bakabilirsiniz.

# Financing Culture in the Digital Era – Panel ve videosu… The Greens, European Free Alliance tarafından düzenlenen panelin katılımcıları:

▪ Maja Bogataj Jançiç (Slovenya) : Creative Commons
▪ Volker Grassmuk (Almanya) : the concept of Culture flat rate.
▪ Philippe Aigrain (Fransa) : Internet and Creation
▪ Peter Sunde (İsveç) : FLATTR : social micropayments
▪ Cay Wesnigk (Almanya) : Digital rights fair trade
▪ Ofelia Tejerina (Las Internautas, İspanya)

# Çocuk tacizi denildiğinde akla ilk gelen ”cinsel taciz”. Oysa tacizin başka yönleri olduğunu düşünenlerin sayısı az değil. Godblock.com adresinden Windows ve Mac için indirebileceğiniz program sayesinde, kutsal kitaplar içinde bulunan şiddet ve seks içeren, çocuklarda psikolojik hasrarlara sebep olabilecek içeriği intenet üzerinden engellemeniz mümkün.

# EIAA’nın (Avrupa İnteraktif Reklamcılık Birliği) en son Mediascope Europe araştırması, Türkiye’de 16 yaş üstündeki 18.2 milyon kişinin her hafta düzenli olarak internet kullandığını ortaya koyuyor. İnternet’in Türk tüketiciler üzerindeki etkisinin hızla arttığına dikkat çeken araştırma Türk halkının üçte birini kapsayan haftalık internet kullanımına ilişkin bulguları ile ajanslara ve reklam verenlere çarpıcı veriler sunuyor. Volkan Çelik‘in blogundan… SlideShare’deki versiyonu ise burada.

# Telekom’da Fiili Tekele Son Verelim! Desteklenmesi gereken bir hareket. Siteye girdiğinizde otomatik çalmaya başlayan müziğe dikkat! (neden? neden? neden?….)

# “Google Sansürü” dediğimiz Youtube IPleri üzerinden Maps, Analytics, vd. Google servislerine erişimin engellenmesi ile Lig TV’nin geçtiğimiz hafta aldırdığı Google Apps IPlerine erişim yasağı iki farklı konudur. – İsmail Hakkı Polat –  FriendFeed paylaşımı.

# Sansürsüz İnternete Karşı Ortak Platform‘a imzanızı atın!

# En iyiyi, en güzeli, en sona bıraktım. Fantastic collection of fulltexts, aaarg.org geri döndü! Telif hakları yüzünden bir süreliğine dükkanı kapatan aaaarg.org, ismine bir ”a” daha ekleyip, aaaaaarg.org olduktan sonra tekrar aramızda. Ve ayrıca; a discussion with AAAARG architect Sean Dockray.

Related posts:

1. Ekonomik Krizdeki Basına Wikileaks’den Öğütler
2. Google Engellemesi ve Vergi Gerçeği
3. Reboot – Daha Akıllı ve Şeffaf Bir Devlet

Google’a ait bazı hizmetlere ulaşımın IP bazlı engellenmesi Türkiye’yi bir hayli çalkaladı. Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım’ın Google’a çatması, ”bu ülkeyi google yönetmiyor’‘ gibi bir yumurtlama ile taçlandırılsa da masaya koyulan kartların gerçekleri sakladığı kuşku götürmez. Tüm bu çorbanın sebebi, aslında bizleri yönetenlerin internetimizi bir intranete dönüştürme isteği. Bu gerçeği görmek gerek.

Ancak ben konunun daha az önemli olan kısmına değineyim diyorum bu yazıda. Çünkü bu Google ve vergi konusu ne ilk defa geliyor önümüze, ne de son defa gelecek. Bugün, yarın bu IP lere erişim engeli kalksa bile, yeni bir çatışmanın ne zaman çıkacağı belli değil. O halde şu vergi olayını biraz deşelim….

Don’t be evil parolasıyla asrın en büyük buluşlarından olan Google, hiç kuşkusuz yaşamımızı kökten değiştirdi, iş imkanları sağladı, internet ekonomisinin koşullarını koyarken büyük söz sahibi oldu, neredeyse bir altyapı görevi üstlendi, pek çok insana hayallerini gerçekleştirmede yardımcı oldu. Tüm bunları yaparken kendi de çok iyi para kazandı.

Ocak ayı başlarında Nicolas Sarkozy oldukça öfke dolu açıklamalar yaptı Google hakkında.

”Bu tip şirketler vergilerini şirket merkezinin olduğu yerde veriyorlar. Ama aynı zamanda bizim anons pazarımızda da önemli bir paya sahipler”

Sarkozy’nin istediği, anons gelirleri için özel bir vergilendirme idi. Kimse Fransa’nın kültüründen para kazanırken bu gelirlerini paylaşmamazlık yapmamalıydı.

Google’dan anons satın alan tüm şirketler bilir ki, faturaların üzerinde Barrow Street, Dublin adresi vardır. Google’ın gelirlerinin yaklaşık yarısı İrlanda üzerinden gelirken, bu ülkedeki şirketler vergisi oranının % 12,5 ile Avrupa’daki en düşük vergi oranı olduğunu söyleyeyim.

Google, diğer ülkeler üzerinden elde ettiği gelirleri ise tam olarak açıklamıyor. Biraz fikir edinebileceksek, İsveç’deki Reklam ve Medya Enstitüsü’nün verilerine göre 2008 yılında, arama motorları üzerinden reklam anonslarının maddi karşılığı, TL ye çevirirsek, 260 milyon TL.

Piyasa hakimiyetini de % 80 ila 90 arasında kabul edersek yaklaşık 230 milyon TL gibi bir rakam çıkıyor.

230 Milyon TL’deki kazanç marjinali ise % 25 den, yaklaşık 60 milyon TL ye denk geliyor.

Bunca kazanca rağmen, vergi dairesine bildirilen rakam 25 milyon TL. Bu rakam, Google’ın anons satma işlerini İsveç’de yürüten Google Sweden AB’nin beyanı. Bundan ödenen vergi ise, sıkı durun…. 1 milyon TL!!!

İngiltere’de ise Times’ın yaptığı hesap bundan daha farklı bir manzara göstermiyor.

Tüm bu verilere rağmen, Google’ın İsveç bürosunun başında bulunan Stina Honkamaa’nın sözleri çok açık:

”Google, faaliyet gösterdiği tüm ülkelerde kanunlara saygılı bir şekilde riayet eder. Avrupa merkezimiz Dublin’dedir. Bu da bize, iyi eğitimli, çok dilli bir iş gücü ve rekabete kolaylık sağlayan bir ortam veriyor.”

Bu görüşler, İsveç’in sıkılığı ve acımasızlığı ile bilinen vergi dairesindeki uzmanlardan da destek görmekte.

Kanuna aykırı değil. Google’ın işlerini İsveç’de yürüten Google Sweden AB nin, İrlanda’daki Google ana merkezine yaptığı iş karşılığında aldığı miktarın piyasa şartlarında tutarlı olup olmadığı tartışılabilir.

Vergi dariesinin uzmanı, Google’ın dünyadaki diğer ofislerinin de ‘’satıcı” değil, ”aracı” olarak görev yaptığını söylüyor.

Yani örneğin İsveç’deki Google Sweden AB (A.Ş demek), bu ülkede yaptığı işin karşılığını İrlanda’ya faturalıyor. İrlanda’daki Google da anons satın alan İsveçli müşterilerinden parayı tahsil ediyor. Vergi hukukuna göre burada yasal olmayan bir şey yok. Tabii Google Sweden AB’nin İrlanda’ya fatura ettiği miktarın piyasaya göre makul olup olmadığı ayrı bir konu. Bilmem anlatabildim mi?

Peki bu paralar nereye gidiyor?

İrlanda’daki Google bu kadar parayı kasasına koyduğuna göre İrlanda vergi dairesi memurları sevinçle ellerini kovuşturuyor olmalılar….

Ama hayır!!! Öyle değil!!!

2008 yılında Google’ın İrlanda’da verdiği vergi, beyan ettiği 20 milyon TL kazancın %12,5 a tekabül eden miktarı. Yani yalnızca 2,5 milyon TL.

Evet!!! İrlanda’da da ödenen kayda değer bir vergi yok. Peki bu para nereye kayboluyor?

İngiliz vergi dairesinin bir müfettişine göre, Google’ın vergi giderlerinin yalnızca % 5 i ABD dışında ödeniyor. Eğer Google tüm kazancını ABD ye getirseydi, bugün ödediğinden çok daha fazla vergi ödemesi gerekecekti. İşte o yüzden bir başka ülke işin içinde olmalı.

Vergi müfettiişi Richard Murphy’in tahminlerine göre bu sorunun cevabı İrlanda’daki şirketin sahiplerinin arkasında saklanıyor.

Dublin’deki Google’ın sahibi olan şirket, bir vergi cenneti olan Bermuda’daki bir başka şirkete ait. Büyük ihtimal, Bermuda’daki şirket İrlanda’daki Google’a çok büyük rakamlarda faturalıyor. İrlanda’daki Google bu ödemelerden, masraflardan sonra eline kalıp, kuşa dönen rakamı vergilendirirken, Bermuda’daki şirket hiç vergi ödemiyor.

Vergi konusunda Google’ın peşine düşüp de bir şey çıkartamamış uzmanların görüşü ile noktalayayım:

Google hiç bir vergi kanuna karşı gelmiyor. Tabii ki bu yaptıklarının etik olup olmadığı tartışılır. Ama ortada bir prolem varsa, bu Google’dan değil, uluslararası vergi kanunlarından kaynaklanıyor.

İşte Türkiye Cumhuriyeti ile Google arasındaki vergiye dayalı sorunun aslı budur. Bilmiyorum bazılarınızı tatmin eder mi? Bizde vicdan ve etiğin uluslararası kanunlardan ağır bastığı ve bu yüzden de büyük cıngarlar koptuğu düşünülürse, Google, Türk internet kullanıcısı ve bu vanayı elinde bulunduranların ilişkileri, heyecanlı ve maceralı, hatta bol kanlı geçeceğe benzer.

Related posts:

1. Ekonomik Krizdeki Basına Wikileaks’den Öğütler
2. Google ve Kişiye Özel Arama Sonuçları
3. Web Sitesini Kaldırıp Atan Reklam Ajansı

Wikileaks’in editörü Julian Assange, Colbert Report adlı programın konuğu olarak geldiği stüdyoda, Collateral Murder adı verilen video hakkında perde arkası bilgiler veriyor.

Konuşmanın içinden yakaladıklarım arasında, Wikileaks’in bu videoyu ortaya çıkarmasından sonra fonuna 150.000 dolar toplaması dikkatimi çekti.

Murdoch, Google için ”bizim haberlerimizi çalıyorlar” demişti. Bu kızgınlığının sebebi, yeteri kadar para kazanamaması olmalı.

Öte yandan bizim gazetelerimiz de çok fazla kar etmiyorlar anladığım kadarı ile. İnternette en fazla tıklanan kızların foto galerileri onlarda olsa da, webcam önünde soyunan kızı, babasının çırılçıplak yakalayışını konu alan süper komik (!) videonun önüne reklam alsalar da, içine düştükleri çıkmazdan kurtulamıyorlar, okur sayılarını yükseltemiyorlar.

Aslında biraz da tarihte isimlendirildikleri gibi ”habercilik” yapmak, ”back to business, bismillah” deyip, son bir can havliyle asıl işlerine asılmak acaba bir çözüm olabilir mi geleneksel medya için?

Çünkü magazin, paparazzi de verseler daha iyisini yapan var. Tıpkı pornografinin ucuzunu, kalitesizini görmektense insanoğluna yakışır erotik ve pornografi görmek, okumak isteyenlere uygun bloglar olduğu gibi.

İt ürürken kervan yürüyor, Julian ve Wikileaks, habercilik 2.0 ın kilometrelerini birer birer aşıyor. Bundan sonra sırada Amerikan tank birliklerinin Afganistan’da yaptığı, 97 kişinin ölümüyle sonuçlanan bir fiyasko operasyonun görüntüleri var.

Related posts:

1. Pazartesi Notları – Avrupa’da düşünce ve İfade özgürlüğü, aaaarg.org, dini içerik filtreleme programı vs.

Dünyada dün gecenin konusu, bir Amerikan helikopterinin, aralarında Reuter Ajansı’ndan bir gazeteci ve foto muhabirinin de bulunduğu bir düzine insanı katledip, içlerinde 2 küçük çocuğun bulunduğu, yaralıları kurtarmaya gelen minibüse de saldırmasını konu alan video idi.

2007 yılındaki bu olaydan sonra Reuter Ajansı olayın üzerine gitmeye çalışmış, fakat Amerikan ordu yetkililerinin, ”olayda kusur yoktu, savaşta bunlar olur” cevabı ile karşılaşmıştı. Wikileaks tarafından deşifre edilen bu videoda, işlerin hiç de öyle olmadığı o kadar açık seçik belli ki…

ABD bu videonun yayılmasını engellemek için Wikileaks’in üzerine gittiği halde başarısızlığa uğradı. YouTube’da şu anda hesabınızla giriş yaptığınız zaman tüm olan biteni seyredebiliyorsunuz. Yarın öbür gün YouTube videoyu kaldırırsa da sorun değil. Zira torrent olarak çoktan dünyayı dolaşmaya başladı bile.

Midem bulanıyor, soğuk soğuk terliyorum, yine de kısa bir özet geçmeye çalışayım:

Amerikan helikopteri sokakta yürüyen bir grup insanı izlemeye başlıyor. Bunlardan ikisi Reuters çalışanı ve kameraları da omuzlarına asılı. helikopterdeki askerin ”ellerinde silah var, ateş izni istiyorum” demesinin ardından izin verilir verilmez grubun üzerine mermiler yağıyor. Grup, saldırıdan kaçmaya çalışsa da ekrandaki görüntülerden çok güçlü oldukları belli olan mermilerin vücutlarını parçalara bölmesi kaçınılmaz oluyor.

Bu ilk saldırının sonucundan çok memnun oldukları gözlenen askerler birbirlerini kutlarken, alana savrulan cesetlerle dalga geçmeyi de ihmal etmiyorlar.

Bu vahşetin ortasında insan olanlar da var. Ama insanlıklarını birazdan canlarıyla ödeyecekler. Siyah bir minibüs, yerde yatanlar arasında yaralı olanları almak için yanaşınca, helikopter mürettabatı bu yardım eline de saldırmak için merkezden izin istiyor. İzin gelene kadar nasıl sabırsızlandıklarını videoda göreceksiniz.

Bu arada 2 çocuk, ön koltukta, minibüsün camından dışarı bakıyor. Yaralı gazeteciyi almaya gelen minibüsün içindekiler, yarı cansız vücudu arabanın içine almaya kalmadan helkopterden yine ölüm yağmaya başlıyor.

30 milimetrelik granat mermileri ile minibüsün ön camını delen helkopter mürettebatı, bu başarılarını gülerek kutluyor.

Ortalık kıpırtısız kalınca gelen tanklardan biri yerde yatan cesedin üzerinden geçiyor. Bu da askerleri oldukça eğlendiriyor.

17 dakikalık bu videonun etkisinden kurtulmak oldukça güç benim için. Burada şahit olunan bir savaş suçu. Hiç bu kadar yakından görmedim. Bunun sorumluları Haag’da yargılanmalı. Ama yargılanacak mı? Bunu bilemiyorum.

ABD’nin yoğun çabaları, bu videonun dünya üzerinde sayısız site ve blogda paylaşılmasını engelleyemedi. Sansür mekanizmasını efektif bir şekilde işletemediler bu sefer. Yalnızca WikiLeaks’i Amerika’nın düşmanı ilan etmekle yetindiler şimdilik.

Sansür, devletlerin işlerine gelmeyen gerçekleri halının altına süpürmek için kullandıkları bir aparat.

Görmüyorsan bilmiyorsun… O zaman hatırlayamayacaksın da…

Özgür ve sansürsüz bir internet yalnızca Çin’e lazım değilmiş. Gördük mü?

Geçtiğimiz sene Amerikan lobisinin ve devletinin İsveç adalet sistemine yaptığı aba altından sopa gösterisinin sonucunda milyon kron tazminata ve hapis cezasına çarptırılan The Pirate Bay davası mahkumlarından Gottfrid Svartholm‘un da bu videonun yayınlanmasında emeği geçtiğini biliyor muydunuz? Taşları yerlerine oturtmakta hala güçlük çekiyor musunuz?

Related posts:

1. Ekonomik Krizdeki Basına Wikileaks’den Öğütler
2. Tarih Müzesi Creative Commons Kullanıyor

Hürriyet Dailynews okumuyorum. Hürriyet’in hiçbir şeyini okumuyorum. Bu haberi İsveç blogosferinden aldım. Ergenekon hareketi ilhamını, organizasyonunun yapısını İsveç Korsan Partisi’nden almış. HOLY GÖKTENGRI !!!

Lawyer Tarcan Tülük said,

The group was inspired by the structure of the Pirate Party in Sweden and that they will model their organization accordingly; instead of working in big buildings and huge offices, the party will operate primarily through the Internet and in small offices.

“The ER Party is the solider of Atatürk’s spiritual legacy,” Tülük said.

Korsan Hareketi’nin üzerine tüm dünyada ve özellikle TR’de tüm güçle gidilmeli. Domuz gribinden daha pis ve tehlikeli. Tengrim Mü-Yap ı korusun.

Related posts:

1. Ekonomik Krizdeki Basına Wikileaks’den Öğütler

Oğlu, sevgilisi, nişanlısı, kocası tabutta geri gelenler ”vatan sağolsun” demeyi bıraktığı zaman.

Netgazete olayın tümünü almamış. Oğlu Afganistan’da ölen bir İngiliz anne, başbakan Gordon Brown’un hatalarla dolu başsağlığı mektubu üzerine sinirleniyor. Akabinde mektubu affettirmek için anneyi telefonla arıyor Gordon Brown. Fakat sinirden hızını alamayan anne başbakan ile arasında geçen telefon konuşmasını kaydediyor. Daha sonra bu kayıdı basına ulaştıran kadın İngiltere’de bir hayli konuşuldu.

Bu blogu mümkün olduğu kadar politikadan uzak tutmaya çalışacağım, ancak hayatında bir kuşa sapanla taş dahi atmamış insanlar siyasi iradenin aldığı bir açılım kararının ardından buğulu ve şikayet eden gözlerle işi şilahla çözmeyi çare olarak görenlere dönerken, ucundan da olsa bu konuya dokunmadan geçemedim.

Yirmili yaşlarda insanın kanı daha fingirdek oluyor, ölümle ve yaşamla dalga geçebiliyorsun. Ancak belli bir olgunluğa ulaştıktan sonra insan hayatına verilen değer başka bir şekilde algılanıyor ‘’sağlıklı” kafalar tarafından. Aksi ruh hastalığına delalet. Snuff videolarını artık içim kaldırmıyor, gazetelerde, tv de kameraların sokakta çektiği trafik kazaları veya bıçaklı saldırılara da bakmıyorum, bakamıyorum. Oysa hiç tanımadığım insanların başına geliyor bunlar.

Bu videodaki altyazılı telefon konuşmasında 20 yaşındaki oğlunu taaa cehennemin dibi olan Afganistan’da, kendinin seçmediği bir savaşta kaybeden annenin oğlunun ölümüne sebep olan vücuttaki hasarları birer birer başbakanın yüzüne vurması benim içimi kaldırdı. Kopmuş bacaklar, tanınmaz hale gelmiş bir yüz…

Bizim de çok uzağımızda değil ama bunlar.

Related posts:

1. Ekonomik Krizdeki Basına Wikileaks’den Öğütler